Op mijn 21ste ben ik erachter gekomen dat ik een alleengeboren drieling ben. Dit houd in dat ik één van een drieling ben, maar - zoals de naam al zegt - dat ik als enigste ben geboren. Mijn drielingbroer en zus zijn al in een vroeg stadium in de buik al overleden.
Dit betekent al dat ik voor dat ik geboren was, al een traumatische ervaring(en) heb meegemaakt, terwijl ik het niet heb 'meegemaakt'. Ik heb onbewust twee overlijdens van (heel) dichtbij beleeft, en dan was ik nog eens niet geboren.

Deze gebeurtenis heeft mij wel diepe sporen nagelaten, dus ook veel impact. Dit merk ik o.a. met sociale contacten. Enerzijds neig je erna. Anderzijds is het ook teveel.
Ook merkte ik ook dat ik niet mijn volledige kracht (potentieel) in lukt te zetten. Al met de kleinste dingen die me weg zaten, verdween (heel snel) mijn eigenwaarde.

Doordat ik erachter kwam dat ik een alleengeboren drieling ben, vielen de puzzelstukjes. En dat is de eerste stap.
Dit betekent (helaas) niet dat in één keer is opgelost. Het gaat met vallen en opstaan. Maar dat is met alles wel zo.

En het zal altijd een onderdeel van mijn leven blijven. Niet als een wond, maar als een litteken.

Voor meer informatie over dit onderwerp kun je terecht op de website van Aranka Reeuwijk, coach voor alleengeboren tweelingen en meerlingen: https://arankareeuwijk.nl/