Mijn eerste column

Als een jonge kerel schrijf ik mijn eerste column voor het publiek. Voor publiek die interesse heeft in mijn visie, mijn oordeel en mijn blik.

Het begon steeds meer te kriebelen. Te kriebelen dat ik ook mijn bek open mocht trekken. En dat terwijl ik vaak heel stil ben. Maar ja, misschien ben ik beter in het opschrijven dan het uit de daken schreeuwen.

Schrijven is gewoon mijn manier van uitspreken. Je neemt dan voor jezelf voldoende tijd om je punt duidelijk te maken. En dat is niet zo slecht. Daarmee zullen je opvattingen nog duidelijker en overtuigender overkomen. Je hebt meer tijd om je te verwoorden.

Maar ja, in onze kindertijd hebben we nooit geleerd om ons uit te spreken. En vooral niet op welke manier we het moeten doen. Want als kind was het onderwijspad volgen veel belangrijker. Want zou ons brengen naar een betere toekomst.

Als je nu de waarheid zegt, loop je het risico op vernedering. Daardoor is de samenleving bang en polariserend. Iedereen is een vijand voor elkaar. Daardoor is eenzaamheid ook een groot probleem.

Hoe zou het zijn als we op school hadden geleerd hoe wij ons uit moeten spreken. Dan had iedereen geleerd hoe die zijn grenzen aan moest geven. Dat had heel veel verschilt in o.a. burn-outs. En dat liep iedereen veel vrolijker over straat dan wat op heden nu niet is. En voelen wij ons ook veel meer vrijer. En namen wij veel meer verantwoordelijkheid.

Als ik nu zou zeggen dat iedereen zich meer moet uitspreken, dan ben ik een grote hypocriet. Ik ben zelf ook bang om voor mijzelf uit te spreken. Als klein kind merkte ik al. Als de rest links ging en ik ging rechts, dan was ik de sjaak. Maar ook toen ik de afgelopen jaren steeds meer mijn eigen pad ging lopen. Het voelde gewoon alsof je dan niet meer welkom bent. Dat was zo vernederend.

Maar ik merk nu wel dat ik mijn bek niet meer langer kan dichthouden. Het kost mij teveel energie om mijn mond te houden. Want op je tenen lopen kost ook heel veel energie.

Ik zal mij uitspreken op een doordachte manier. Ik ben er klaar voor om mij verantwoordelijkheid te nemen. Dit om ook mee te denken voor mijn toekomst. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor iedereen.