Dat de politiek een zooitje is, is bij iedereen wel bekend. De relatie tussen de mens en de politiek is een binding in plaats van een verbinding. Maar hoe komt dat? Neemt de mens weinig politieke verantwoordelijkheid? Of krijgt de mens geen politieke verantwoordelijkheid?
De politiek lijd zijn eigen wereldje. Dat voelt iedereen. Het is inefficiënt en omslachtig. Iedereen wil verandering. Maar ze kunnen alleen roepen: “De politiek moet daar iets aan doen.”
Iedereen is aangewezen op de politiek. Maar wij hebben er geen flikker aan. Het is eerder een last dan een verlichting. Denk bijvoorbeeld aan de bureaucratie.
Een gezonde politiek is een politiek dat de bevolking zijn verantwoordelijkheid draagt. Zij nemen zelf de verantwoordelijkheid om hun knopen door te hakken voor de toekomst. Maar dat gaat nooit lukken als je alleen maar om de vier jaar kan stemmen. En dan alleen nog maar stemmen op een politieke partij.
Maar wat nou als je van de politiek een nevenfunctie maakt. Dan zal de politiek door nog veel meer mensen worden gedragen. Omdat er dan veel meer mensen dan een baan hebben in de politiek, maar dan als nevenfunctie. Dat betekent dat het niet hun ‘hoofdbaan’ is. Dat houd in dat niemand met twee benen in de politiek komt. Maar met één been in de politiek, en de andere been in de samenleving.
Politiek als nevenfunctie is de politiek van de toekomst! Een politiek waarbij de banen van ambtenaren en politici worden gezien als nevenfunctie. Hiermee staat de bevolking niet meer achter de zijlijn, maar in het veld. Tegenwoordig kan het volk alleen maar roepen van de zijlijn, en dat is het. Door deze manier van politiek drijven, neemt het volk verantwoordelijkheid en ook eigenaarschap.
Daarmee zorgen wij ervoor, dat de politiek integreert in de mens.
Reactie plaatsen
Reacties